राष्ट्रिय तथ्यांक कार्यालय (국가데이터처) को आप्रवासी बसोबास अवस्था तथा रोजगार सर्वेक्षणको माइक्रोडाटा विश्लेषण गर्दा, गत वर्षको मे महिनाको आधारमा E-9 विदेशी कामदार (३,२१,००० जना) मध्ये ९७.९% (३,१४,००० जना) ले विदेशमा रहेका परिवार वा नातेदारलाई पैसा पठाउने जवाफ दिएका छन्। यो स्वदेशभित्रको रेमिट्यान्स हटाएर विदेशमा पठाएको रकम मात्र छुट्याई गरिएको विश्लेषण हो।
विदेशमा पैसा पठाउने E-9 विदेशी कामदार १० जनामध्ये ८ जना (८३.४%) ले वर्षमा १२ पटक वा सोभन्दा बढी पैसा पठाउँछन्, अर्थात् व्यवहारमा प्रत्येक महिना तलब पाउनासाथ पैसा पठाइरहेका छन्। रकमको हिसाबले, वर्षभरिमा २ करोड वोनभन्दा बढी पठाउनेहरू १,३७,१४५ जना (४३.७%) र १ करोड वोन वा सोभन्दा बढी तर २ करोड वोनभन्दा कम पठाउनेहरू १,३५,५१९ जना (४३.२%) छन्। E-9 कामदारको औसत मासिक तलबको अधिकांश (६८.९%) २० लाखदेखि ३० लाख वोनको बीचमा रहेकाले, उनीहरूले तलबको झन्डै आधा हिस्सा विदेशमा पठाइरहेका छन्।
प्रत्येक वर्गको न्यूनतम रकमको आधारमा गणना गर्दा, विदेशतर्फ जाने रकम वार्षिक कम्तीमा ४.६५ ट्रिलियन वोन (४ खर्ब ६५ अर्ब वोन) पुग्ने अनुमान छ। यसमध्ये २ करोड वोनभन्दा बढी पठाउनेहरूको माथिल्लो सीमा थाहा नभएकाले, वास्तवमा यसभन्दा धेरै रकम विदेश गइरहेको हुन सक्छ।
E-9 भिसा रोजगार अनुमति प्रणाली (고용허가제) मार्फत विदेशी कामदारलाई जारी गरिने रोजगार भिसा हो। यसमा एक पटकमा अधिकतम ४ वर्ष १० महिना बस्न पाइन्छ र परिवार साथमा ल्याउन अनुमति छैन, त्यसैले अधिकांश कामदार एक्लै कोरिया आएर निश्चित अवधि काम गरेपछि फर्कन्छन्। राष्ट्रपति ली जे-म्युङले गत महिनाको मन्त्रिपरिषद् बैठकमा “विदेशी कामदारले राष्ट्रिय अर्थतन्त्रमा खासै सहयोग गर्दैनन्” भन्ने आशयको टिप्पणी गर्दै विदेशी कामदारको रेमिट्यान्सलाई समस्याका रूपमा उठाएका थिए।
अन्य बसोबास हैसियतको तुलनामा E-9 को विदेशमा पैसा पठाउने दर सबैभन्दा उच्च हुनुको मुख्य कारण परिवारलाई स्वदेशमै छोडेर आउनु हो। यसको अर्थ, तलब पाए पनि कोरियामा आफूले खर्च गर्नुपर्ने न्यूनतम जीवन खर्च कटाएर बाँकी रकम परिवारको जीविकाका लागि पठाइन्छ। E-9 कामदारले परिवार वा नातेदारसँग बस्ने अनुपात मात्र २% छ, जुन सबै बसोबास हैसियतमध्ये सबैभन्दा कम हो। परिवारसँग बस्ने अनुपात उच्च रहेका स्थायी बसोबासकर्ता (८१.६%) र विवाह आप्रवासी (९७.६%) को विदेशमा रेमिट्यान्स दर क्रमशः १९.४% र २८.२% मात्र छ।
तर विशेषज्ञहरूले रेमिट्यान्सको आकारका आधारमा मात्र विदेशी कामदारको आर्थिक योगदानको मूल्यांकन गर्न सीमितता हुन्छ भनी औंल्याएका छन्। E-9 विदेशी कामदारहरू खानी तथा उत्पादन उद्योग, कृषि, निर्माण जस्ता श्रमको चरम अभाव भएका क्षेत्रमा काम गर्दै उत्पादन स्थलको श्रमशक्तिलाई थेगिरहेका छन्। उनीहरूले स्वास्थ्य बीमा पनि तिर्छन्, त्यसैले “कुनै सहयोग छैन” भन्न कठिन हुन्छ, र E-9 विदेशी कामदारको विदेशमा रेमिट्यान्सलाई नियमन गर्नु व्यवहारमा पनि गाह्रो छ।